gedicht.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
'Gedicht, Rijmkonijm.'
 
  
Zoekt u een gedicht voor een vertrekkende collega?
Klik dan hier!
  
Gedichtjes in de wacht:  
- een gedicht met een boodschap, zoals de ouderwetse kinderboeken. Boodschap 1 of meerdere van de volgende:
1. Wees altijd bereid om zaken uit verschillende perspectieven te zien
2. In het hier en nu is er nooit een probleem. Er is alleen maar wat er is
3. Sluit vrede met wat je niet kunt veranderen aan jezelf. 
Zelf een idee? Klik dan hier of elders op "Roept u maar!" Gelegenheidsgedichtjes schrijf ik niet meer, dus kom niet aanzetten met oma die jarig is, de geboorte van uw kleinkind etc.
  
Wilt u iets aan me kwijt? Mail dan naar gedicht@gmail.com (driewerf hoera voor het spamfilter!).
Cryptoscores
 
Peet
106
Bliss
74
Mammoet
44
Mis
43
Robert-Jan
34
Elmar
20
Sparce
9
Gerda
8
Gewebkijk       
6
Vriendje van Peet
3
Dagmar
1
Josefini
1
Sjak
1
Verzoekjesklassement
 
Weesblij
39
Josefini
34
Mis
21
Daphne
18
Claudia, Peet
11
Isabella
10
Beernd
8
Sparce, Deh Haagh
6
Gerda, Rozebeer
4
Deviant, Peter, JPK
3
Bliss, Heleen, Marco, Marina, Mammoet, Petra, Roderick, Spammie
2
A., Alijne en Janine, Dirk, Funkyspam, Gewebkijk, Henkjan, Hubbers, I., Ina, Indica, Joke, Karolien, Lisa, Maaike, Marleen, Mariëlle, O., Peter en Petra, Randy, RJ, Sander, Sunbeam, TulipFairy, Various, Vlerx, Xixulon, Zezunja, zus van Beernd
1
 
Moblog
Google
Zaterdagavond laat reed ik over de A4 en las boven mijn hoofd: "Gordels om. Ook achterin". Nou zat er voor de verandering eens niemand achterin mijn lieve Aygootje, en zelf droeg ik zoals gewoonlijk braaf mijn gordel, maar toch was ik gegrepen door de tekst. Dat kwam door die punt. Vroeger, dacht ik bij mezelf, laten we zeggen: in de jaren tachtig, zou daar hebben gestaan: "Gordels om, ook achterin!". Dat klinkt nu hopeloos ouderwets (ik chargeer). Tegenwoordig is het hip om zinnen in stukken te hakken, à la Aaf en à la Jip & Janneke. (En Annie MG doet dat echt, kan ik jullie verzekeren. Ik lees zeer veel Jip en Janneke-verhaaltjes en weet tot in de puntjes (...) wat Jip&Janneke-taal inhoudt.)

Waarom is het hip om een zin in stukken te hakken? Ten eerste natuurlijk omdat het een onderscheid biedt met wat eerder was. Zo is Times New Roman niet hip meer, omdat het lettertype je onmiddellijk doet denken aan halverwege de jaren negentig toen Microsoft het immens populair maakte. Dat heeft weinig te maken met het lettertype an sich, zeg ik als lettertypenleek. En de stonewashed spijkerbroek heeft jarenlang associaties opgeroepen met junks en ander straatarm volk, puur omdat die broek sinds halverwege de jaren tachtig niet meer in de mode was. Tegenwoordig kan de stonewashed spijkerbroek weer wél (als ik me niet vergis), omdat de jaren tachtig weer in de mode zijn. Dat heeft dus evenmin te maken met die broek zelf, maar meer met de context.

Bij de in stukken gehakte zinnen speelt er meer dan puur mode. We lezen steeds meer van scherm en houden daarom van korte zinnen. Er wordt gesms't en getwitterd dat het een lieve lust is: het kort houden van je zinnen is tot kunst verheven. Zelf knip ik mijn zinnen óók zoveel mogelijk in stukken, zowel op mijn werk als privé. Dat ik de NRC.next lees, versterkt die neiging alleen nog maar (op mij werkt schrijfstijl besmettelijk). Ik heb er dan ook niets tegen, behalve dan tegen één aspect van het in stukken hakken. Ik vergelijk sinds jaar en dag zaken graag met mijn Koos Postema-gevoel, en dat doe ik ook nu weer. Een in-stukken-gehakte zin geeft mij het Koos Postema-gevoel: het boezemt me in, ik ben onder de indruk. Tegen wil en dank. Koos Postema straalt met zijn rust en langzame bewegingen iets uit waardoor ik geloof dat hij enorm belangwekkende dingen te vertellen heeft. Toch heb ik nooit iets enorm belangwekkends van hem vernomen - ook niet minder belangwekkend dan van andere BN'ers, maar die wekken dan ook meestal niet zo'n indruk. Hoewel... Ivo Niehe. Ruud de Wild. Henkjan Smits. Maar toch.

Vooral het tweede deel van de zin - of dus eigenlijk: het tweede zinnetje - krijgt zoveel nadruk, dat ik er bijzonder veel waarde aan ga hechten. Vergelijk de volgende twee zinnen eens:

"Ik hou van chocolade en van koekjes."

"Ik hou van chocolade. En van koekjes."

De eerste zin is heel straight maar ook tamelijk vluchtig - hij is voorbij voor je het weet en je bent haast alweer vergeten waar ik zo van hou (reminder: chocolade en koekjes). De tweede zin komt met die toevoeging van de koekjes - in eerste instantie tamelijk achteloos, alsof je die koekjes vergeten was te noemen en ze er snel nog even achteraan gooit terwijl je eigenlijk al klaar was met praten. Maar in tweede instantie zijn die koekjes kennelijk toch wel belangrijk genoeg om er een hele zin aan te wijden. Het maakt me opmerkzaam. "En van koekjes." Koekjes? Waar?

En dat vind ik dus een beetje jammer aan de in-stukken-gehakte zinnen. Dat ze die koekjes zo belangrijk maken, terwijl het in-stukken-hakken meestal gewoon een maniertje is van de schrijver die met z'n tijd mee wil gaan. Hij bedoelt er niets mee. De tweede zin heeft feitelijk geen andere betekenis dan die eerste.

(Het is allemaal geen halszaak natuurlijk, deze hele kwestie. Maar zoveel gedachten heb ik niet tegenwoordig, dus áls ik er eens eentje heb, dan deel ik 'm graag :-))
Lees meer...   (7 reacties)
Flesjes water zijn niet langer hip. Sterker nog: ze zijn slecht. Niet voor je gezondheid, maar voor het milieu. Het Australische plaatsje Bundanoon heeft flesjes water daarom zelfs verboden. Want: voor flesjes water is plastic nodig (gemaakt uit olie), en productie en vervoer van de flesjes kost energie. Terwijl je ook gewoon water uit de kraan kunt drinken (of in het geval van Bundanoon: uit de bron). Zit wat in.
 
Dus voortaan maar een flesje cola of sinas uit de automaat? Eh... nou... dat is dus ook gewoon water hè, maar dan met wat suiker of zoetstoffen, een kleurtje en een smaakje eraan toegevoegd. Oh ja, en koolzuur. Vervoer en productie hebben evenveel, zo niet méér energie gekost als bij dat flesje water. Voor het milieu is een flesje water niet "slechter" dan een flesje cola. Alleen komt cola niet uit de kraan, en voelt het dus geoorloofder om het in een flesje te kopen. Maar hoe het 'voelt', dat maakt de opwarmende aarde echt niet uit. Waarom dan de flesjes frisdrank niet meteen ook maar verbieden? Zijn je smaakpapillen het wél waard om energie te verspillen?
 
Het doet me denken aan een weekendje New York - "Schandalig, al die CO2 voor een paar daagjes! Ga dan minstens twee weken." Ook hier geldt: vliegen voor twee weken voelt misschien beter, maar dat maakt het milieu geen drol uit (tenzij zo'n weekendje New York meteen inhoudt dat er nog vaker gevlogen gaat worden, "want we zijn dit jaar nog maar één weekendje weggeweest").
 
Ik snap dat het klimaat veel emoties losmaakt, maar wat mij betreft mag het allemaal wel een beetje reëel blijven.
Lees meer...   (7 reacties)
 
Ze hangt aan de muur! :-)
Lees meer...   (2 reacties)
 
Zo, deze is het geworden! Tessel boven de skyline van Rotterdam. Ideetje van de buuf (die uiteraard ook in Rotterdam woont). Het linnen werkje is inmiddels besteld! Bedankt voor het meedenken allemaal :-)
 
PS er blijkt ook een zoektocht naar Mary Poppins op tv te komen, voor een musical. Misschien moet ik Tesseltje maar eens aanmelden...
Lees meer...   (3 reacties)
 
 
Daarnet heb ik Tesseltje (nu 5 maanden oud) bewerkt tot een soort Mary Poppins. Tenminste, een foto van haar. Ik ben erg tevreden, alleen nog niet zo over het achtergrondlandschap. Wel mooi, maar een beetje serieus voor een baby. Iemand een leuk, vrolijker idee? Misschien wordt het een aanvulling op de huiskamer in de vorm van een canvas foto... Tenslotte hangt nu alleen Juna daar, en dat kan natuurlijk niet langer :-)
Het leek me leuk om een schilderwerk van een echte kunstenaar als achtergrond te nemen, maar tot nu toe heb ik helaas nog weinig geschikts kunnen vinden. Tips zijn dus welkom! Ik zal het eindresultaat t.z.t. laten zien.
Lees meer...   (6 reacties)
Van dichten komt het niet meer zo de laatste tijd. Ik heb nog even getwijfeld over De Nationale Gedichtenwedstrijd, waarmee je 10.000 euro kunt winnen. Dat vind ik best veel geld. Drie euro vind ik dan weer niet zo veel, maar wél als inschrijfgeld voor zo'n wedstrijd. Hoe serieus kun je die dan nog nemen? Doet me iets te veel denken aan de sms-quizjes op tv met vragen van het niveau "Hoe heet de King of Pop die onlangs is overleden?" Deelname kost geld en zo brengen de quizzers tezamen het prijzengeld bij elkaar (plus nog wat extra's voor de bedenkers van deze moeilijke vraag). Een gedichtenwedstrijd als veredelde inzamelingsactie...  pff. Aan de andere kant: het is wel een loterij waarbij ik waarschijnlijk iets meer kans heb om te winnen dan bij de gemiddelde loterij. Ik twijfel nog even door.
 
Maar goed, weinig gedicht dus de laatste tijd. Sinds de aanschaf van een Samsung S8000 Jet (een mobieltje met o.a. internet en GPS erop) ben ik echter wel heel actief aan het twitteren, met foto's op twitpic erbij. Gewoon, alledaagse dingetjes - Tessel in badje en zo. Zie twitter.com/dianadv.
Lees meer...   (1 reactie)
 
Juna (2) houdt van stempelen. Die rechter is een beetje mislukt. Of toch niet? Juna is juist enthousiast: "Gaan de Kitty's elkaar knuffelen!"
Lees meer...   (1 reactie)
"Gaan jullie dit jaar eigenlijk nog op vakantie?" vraagt het bezoek. Direct bekruipt me een onbehaaglijk gevoel. Is de conversatie stilgevallen? Ik was me er niet van bewust. Verveelt het bezoek zich? Zijn alle andere mogelijke gespreksonderwerpen uitgeput en wordt nu het lijstje gespreksonderwerpen-voor-noodgevallen aangebroken? Misschien ligt het aan mij, misschien ben ik wel een botte zonderling, maar het kan mij zelf nooit zo boeien wat voor vakantieplannen andere mensen hebben. Meestal is het toch iets voor de hand liggends - kamperen in Frankrijk, een huisje in België, stedentripje hier en daar. Het zal wel. Als er echt iets spannends staat te gebeuren, dan vertellen mensen het zelf wel, zonder dat je er naar vraagt. Nee, dan liever de verhalen achteraf, de persoonlijke ervaringen, de do's and don't's. Maar zoals ik al zei: misschien ligt het aan mij en zijn anderen écht benieuwd. Toch blijf ik me er ongemakkelijk bij voelen. Zeg eens eerlijk: stelt u wel eens zo'n vraag? En waarom dan?
Lees meer...   (7 reacties)
Sinds Juna "mauw" kan zeggen, en dat is al heel lang, is ze dol op poesjes. Op echte poezen, maar ook op haar poezenknuffels. Zoals daar zijn: Dikkie Dik, Lucy's Poesje (zoals de naam al zegt van Lucy gekregen, en in werkelijkheid trouwens een eekhoorn, maar soit) en een aantal Hello Kitty's. Waaronder - pardon, 'onder wie' - Witte Kitty (die ik een jaar of tien terug gekregen heb van een vriend die hem om onverklaarbare redenen van zijn werk kreeg en niet wist wat hij ermee moest doen; heeft jarenlang bij mij in de wc-rolhouder nutteloos staan wachten tot Juna geboren zou worden), Kleine Kitty (een speciale kerstuitvoering van Hello Kitty met rood kerstmutsje op, gekregen van buurvrouw Hella die Kleine Kitty ergens in haar huis aantrof), en Roze Kitty (zie plaatje, gewoon zelf gekocht bij Intertoys). Bij oma is nog een Rode Kitty, identiek aan Roze Kitty maar dan met rood pakje, gekocht bij Kruidvat en luisterend (nou ja...) naar de naam Patricia, zoals Juna's favoriete leidster op de crèche heet. Daarnaast zijn er in ons huis o.a. nog Hello Kitty-tasjes, een Hello Kitty-wandelwagentje en natuurlijk diverse Hello Kitty-kledingstukken, met dank aan H&M, Kruidvat en Zeeman.
 
Maar goed, de poesjes zijn dus populair en mogen dan ook regelmatig mee op stap. Zo zitten ze in het fietsstoeltje voorop de fiets (Juna is vanwege haar lengte en gewicht naar het achterzitje verbannen en kleine zus Tessel kan nog niet zitten), in het winkelwagentje bij Albert Heijn terwijl Juna in het boodschappengedeelte probeert de groenten niet te pletten, wiebelend op de schommel, of in de kabelbaan bij pretpark Plaswijckpark. Dat pretpark ligt op loopafstand van ons huis en we hebben er dus maar een abonnement op genomen. Zie hier Roze Kitty die zelfstandig de kabelbaan neemt in Plaswijckpark:
 
Knuffelpoezen zijn dus leuk, maar veel leuker wordt het natuurlijk nog wanneer ze echt tegen je praten. Dat kunnen ze niet, dus moet mama met een gek stemmetje namens de knuffelpoezen tegen Juna praten. Dit spelletje wordt door Juna als volgt aangekondigd: "Mama, wil je 'Hallo Juna!' zeggen?" En 'Hallo Juna!' probeert ze dan zo uit te spreken als wanneer ik probeer het zo uit te spreken als de knuffelpoes in kwestie. Met een gek stemmetje dus.
 
Zo waren we onlangs weer eens in Plaswijck met Roze Kitty (Tessel sliep thuis bij papa). Juna kroop door de tunnel naar de glijbaan, en ik werd geacht haar met Roze Kitty op te wachten en 'Hallo Juna!' te zeggen zodra zij uit de tunnel kwam. Aldus geschiedde, want peuters wil is wet (soms :-D). "Hallo Juna!" zei ik dus met mijn gekke stemmetje toen Juna's lieve hoofdje verscheen, terwijl ik Hello Kitty enthousiast heen en weer bewoog. Maar toen wist ik nog niet dat Juna mij alleen maar voor schut wilde zetten. Haar antwoord: "Hallo Diana de Veld!"
Lees meer...   (3 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl