gedicht.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
'Gedicht, Rijmkonijm.'
 
  
Zoekt u een gedicht voor een vertrekkende collega?
Klik dan hier!
  
Gedichtjes in de wacht:  
- een gedicht met een boodschap, zoals de ouderwetse kinderboeken. Boodschap 1 of meerdere van de volgende:
1. Wees altijd bereid om zaken uit verschillende perspectieven te zien
2. In het hier en nu is er nooit een probleem. Er is alleen maar wat er is
3. Sluit vrede met wat je niet kunt veranderen aan jezelf. 
Zelf een idee? Klik dan hier of elders op "Roept u maar!" Gelegenheidsgedichtjes schrijf ik niet meer, dus kom niet aanzetten met oma die jarig is, de geboorte van uw kleinkind etc.
  
Wilt u iets aan me kwijt? Mail dan naar gedicht@gmail.com (driewerf hoera voor het spamfilter!).
Cryptoscores
 
Peet
106
Bliss
74
Mammoet
44
Mis
43
Robert-Jan
34
Elmar
20
Sparce
9
Gerda
8
Gewebkijk       
6
Vriendje van Peet
3
Dagmar
1
Josefini
1
Sjak
1
Verzoekjesklassement
 
Weesblij
39
Josefini
34
Mis
21
Daphne
18
Claudia, Peet
11
Isabella
10
Beernd
8
Sparce, Deh Haagh
6
Gerda, Rozebeer
4
Deviant, Peter, JPK
3
Bliss, Heleen, Marco, Marina, Mammoet, Petra, Roderick, Spammie
2
A., Alijne en Janine, Dirk, Funkyspam, Gewebkijk, Henkjan, Hubbers, I., Ina, Indica, Joke, Karolien, Lisa, Maaike, Marleen, Mariëlle, O., Peter en Petra, Randy, RJ, Sander, Sunbeam, TulipFairy, Various, Vlerx, Xixulon, Zezunja, zus van Beernd
1
 
Moblog
Google
He's dead but he won't lie down
 
Wanneer je heel erg jong bent lijkt het of je je plotseling bewust wordt van dingen die al een lange tijd om je heen zijn geweest. De dingen uit je omgeving drijven één voor één je geest binnen, nagenoeg of je wakker wordt. Pas toen ik bijna vier jaar oud was realiseerde ik me plotseling, om maar eens een voorbeeld te noemen, dat wij een hond hadden. Nailer was zijn naam, een oude, witte Terriër van een ras dat je tegenwoordig niet meer tegenkomt. Ik ontmoette hem onder de keukentafel en op een of andere manier scheen ik te begrijpen, alsof ik dat pas op dat moment doorhad, dat hij van ons was en naar de naam Nailer luisterde.
 
Deel twee in de reeks "Boeken van 25 eurocent uit de kringloopwinkel" is uit! Het boek mocht dan wel zijn afgeschreven door de Openbare Bibliotheek Dordrecht: wat mij betreft was de inhoud dik in orde. Ik kende George Orwell (1903-1950) tot nu toe alleen van zijn beroemde toekomstroman 1984, waarin hij onder andere de uitdrukking 'Big Brother' introduceert. Overigens een geweldig boek (klik). Daarnaast is hij natuurlijk bekend van Animal farm, maar dat heb ik - oh schande! - nog steeds niet gelezen. Toch verkondigde ik toen ik aan Happend naar lucht begon: "Als dit boek me net zo bevalt als 1984, dan roep ik Orwell uit tot mijn favoriete schrijver!"
 
Nou, het boek beviel me inderdaad erg goed. George Bowling groeit op in het kleine Engelse stadje Lower Binfield van vóór de eerste wereldoorlog. Die oorlog maakt een eind aan zijn landelijke jeugd, waarin met name het vissen zijn grote liefde is. Hij gaat in het leger, en hoewel de oorlog zelf niet eens zo'n grote rol lijkt te spelen, verliest hij daarna volledig het contact met zijn geboortedorp. In 1939, waarin het boek zich afspeelt, is Bowling 45 jaar oud en getrouwd met Hilda, mager en schichtig als een haas en geobsedeerd door geld besparen. Zijn twee kinderen lijken hem eerder een lust dan een last te zijn. Bowling is ingeslapen, heeft een suf baantje en woont in een buitenwijk. Door een onbelangrijk gebeurtenisje komen plotseling allerlei herinneringen aan zijn jeugd weer bovendrijven, die zijn ontevredenheid over zijn leven nog verder aanwakkeren. Als klap op de vuurpijl besluit Bowling om Lower Binfield opnieuw te bezoeken; stiekem, zonder zijn vrouw.
 
Orwells boek is meeslepend, scherp en zeer levendig geschreven. Het bijzondere aan oude boeken is vaak dat ze je meenemen naar een andere tijd, en ik meen de sfeer van vóór de eerste wereldoorlog inderdaad te hebben geproefd. Ondanks die volkomen andere omgeving is Orwell in zijn manier van denken en observeren opvallend modern. Als je de in de tekst genoemde feiten even wegdenkt, zou het boek net zo goed in 2005 kunnen zijn geschreven - of zou dat aan de vertaling door Gerrit Komrij liggen? Als enig minpunt kan ik bedenken dat de passages over het vissen soms misschien wat korter hadden gekund, en dat het einde voor mij nogal abrupt was. Ik zou graag hebben geweten hoe het verder ging. Hoe dan ook, wederom een aanrader! Het is weliswaar veel meer een "gewoon" boek dan 1984, maar dat wil niet zeggen dat het niet raakt of tot nadenken stemt. En of George Orwell nu mijn favoriete schrijver is? Ik weet het niet, eerst Animal farm maar eens lezen... 
Lees meer...   (1 reactie)
 
Zoo als velen er pleizier in hebben postzegels te verzamelen of munten, geïllustreerde briefkaarten of muziekinstrumenten - het verzamelen is een algemeen menschelijke eigenschap - zoo heb ik er pleizier in "menschen" te verzamelen, waarmede ik niet meen vele menschen bij elkaâr te brengen, maar waar meê ik eerder bedoel vele menschen te kennen, met vele menschen te praten, en dàn te zien wat zij hebben "dans le ventre", zoo als de Franschman zoû zeggen.
 
Naast beroemde boeken als De stille kracht, Eline Vere, Noodlot en Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan schreef Louis Couperus (10 juni 1863 - 16 juli 1923) ook een boekje getiteld "Korte arabesken". Het verscheen in 1911 en bevat korte verhalen, impressies en gedachtegangen.
 
Couperus heeft een lyrische, bijna ziekelijk aandoende schrijfstijl. In gedachten zie ik hem dansend met de plumeau zwaaien terwijl hij uitweidt over de psychologie van mensen in al hun facetten, de rampspoed, de tot in het diepst van haar ziel verscheurde, huilende vrouw, het noodlot, de prachtige bloesem in zijn rozentuin en ga zo maar door. Zijn oog voor detail is enorm, maar door zijn ironie ten opzichte van zijn eigen teergevoeligheid blijft het geheel verteerbaar. Leuk aan "Korte arabesken" is dat de lezer ook een kijkje krijgt in de auteur. "De menschen en zielen, uit historie of verbeelding opgeroepen of geboren, vindt ge netjes verzameld en gerangschikt in mijn boeken, gebonden of niet gebonden, en bij iederen boekhandelaar kunt ge u die menschen verschaffen, voor een niet zoo heel hoogen prijs."
 
Louis CouperusDe meeste verhalen intrigeren: stal hij nu wel of niet, de prins Attilio? En wat was het dat het leven van de oude Trofime heeft gebroken? In het geval van slechts mijmeringen zonder duidelijke plot, is de tijdgeest alleen al voldoende om het verhaal interessant te maken. "Die slappe mode-japonnen der dames, zonder rokken er onder en met groote knoedels vast gehouden, achter, achter in haar knieën, en dan met lange, slappe slepen." Of de beschrijving van de vele plaatsen waar Couperus was, zoals Nice: "want waarom de goede God ons zóó straft, als hij doet, weet ik niet, mij van géene zonde bewust, maar wél weet ik, dat het iederen dag regent en regent, en dat er aan Nice's hemel geen stukje azuur te zien is, zoo groot als mijn zakdoek zelfs, en mijn zakdoeken zijn vrij klein, daar ik niet van een prop in mijn zak hoû of in mijn manchet."
 
Ik kocht het boekje voor 25 eurocent bij de kringloopwinkel vlakbij mijn huis, zo'n beetje de kostprijs in 1911 naar ik aanneem, maar of dat geluk u ook deelachtig zal zijn, betwijfel ik ten zeerste.
Lees meer...   (7 reacties)
Na de bestseller De Da Vinci Code van Dan Brown te hebben gelezen - net als half Nederland; noem de term en iedereen begint enthousiast door elkaar heen te kwinkeleren - ben ik nu bezig aan Het Bernini Mysterie van dezelfde schrijver. Het boek is nog niet uit, dus een mening heb ik nog niet (bovendien: zit u daar op te wachten?).
 
Ik wil alleen zeggen dat Robert Langdon, de "hoofdrolspeler" in de boeken van Brown, regelmatig inwendig kreunt. Kreunt u ook wel eens inwendig? Ik niet. Ik kan het ook niet; ik heb het geprobeerd. Er gebeurt niets. Het doet me enkel denken aan de lagere schooltijd, toen mijn vriendinnetje en ik vaak à la stripfiguur hardop "kreun", "steun" en "zucht" zeiden.
 
En wat ik me ook afvraag: hoe gaan ze dat inwendige kreunen verfilmen? Want dat die boeken verfilmd gaan worden, lijkt me onvermijdelijk. Een boek van Dan Brown leest meer als een film dan als een boek: veel actie, superspannend en een aantrekkelijke setting (je leert nog eens wat over laatste avondmalen en zo), maar bar weinig karakterdiepgang. Zo plat als een dubbeltje, die personages. Regelmatig denk ik de schrijver te betrappen op een vooruitziende blik: "Ja, laat ik het zó opschrijven, dat is mooi te verfilmen". En hoewel ik net een recensie las waarin gesteld werd dat Browns boeken geen kruising van "De ontdekking van de hemel" en James Bond mochten worden genoemd, vind ik toch stiekem van wel.
 
Oeps, dit begint toch al wat op een mening te lijken (kreunde zij inwendig).
Lees meer...   (15 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl