gedicht.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
'Gedicht, Rijmkonijm.'
 
  
Zoekt u een gedicht voor een vertrekkende collega?
Klik dan hier!
  
Gedichtjes in de wacht:  
- een gedicht met een boodschap, zoals de ouderwetse kinderboeken. Boodschap 1 of meerdere van de volgende:
1. Wees altijd bereid om zaken uit verschillende perspectieven te zien
2. In het hier en nu is er nooit een probleem. Er is alleen maar wat er is
3. Sluit vrede met wat je niet kunt veranderen aan jezelf. 
Zelf een idee? Klik dan hier of elders op "Roept u maar!" Gelegenheidsgedichtjes schrijf ik niet meer, dus kom niet aanzetten met oma die jarig is, de geboorte van uw kleinkind etc.
  
Wilt u iets aan me kwijt? Mail dan naar gedicht@gmail.com (driewerf hoera voor het spamfilter!).
Cryptoscores
 
Peet
106
Bliss
74
Mammoet
44
Mis
43
Robert-Jan
34
Elmar
20
Sparce
9
Gerda
8
Gewebkijk       
6
Vriendje van Peet
3
Dagmar
1
Josefini
1
Sjak
1
Verzoekjesklassement
 
Weesblij
39
Josefini
34
Mis
21
Daphne
18
Claudia, Peet
11
Isabella
10
Beernd
8
Sparce, Deh Haagh
6
Gerda, Rozebeer
4
Deviant, Peter, JPK
3
Bliss, Heleen, Marco, Marina, Mammoet, Petra, Roderick, Spammie
2
A., Alijne en Janine, Dirk, Funkyspam, Gewebkijk, Henkjan, Hubbers, I., Ina, Indica, Joke, Karolien, Lisa, Maaike, Marleen, Mariëlle, O., Peter en Petra, Randy, RJ, Sander, Sunbeam, TulipFairy, Various, Vlerx, Xixulon, Zezunja, zus van Beernd
1
 
Moblog
Google
 
Nog één nachtje, en Gedicht vertrekt op vakantie naar Spanje! Een prachtig, zonnig land met veel inspirerend natuurschoon... tenminste, daar ga ik vanuit. Maar stel nou dat dat niet zo is: dan heb ik misschien wel wat Nederlandse inspiratie nodig. U heeft nog tot morgenmiddag een uur of 14 de tijd om ideetjes te lozen. En zo niet: ach, dan heb ik tenminste echt vrij!
Op 3 mei land ik weer in Nederland. Tot die tijd: adiós!
Lees meer...   (16 reacties)
 
Vang mijn woorden als ze vallen
- dik als druppels uit mijn pen -
Laat ze schelden, laat ze lallen
als ik boos of dronken ben
 
Laat ze spreken van de waarheid
die ik liever niet meer zag,
laat ze breken in een taalstrijd,
hoor mijn poel van zelfbeklag
 
Laat ze druipen van de weemoe
om een langvervlogen tijd
waar ik allang niet meer aan meedoe,
die verschrompeld is tot spijt
 
Vang mijn woorden, laat ze vloeien
en verbied elke censuur
Laat mijn brieven vrijuit groeien
maar zorg dat ik ze nooit verstuur
 
 
(Voor Josefini, die eigenlijk een gedicht over "vloeipapier" wilde, ook i.v.m. brieven schrijven. Ik heb het onderwerp aangepast tot briefpapier vanwege het plaatje, maar er wordt gelukkig nog wel gevloeid in het gedicht!)
 
Lees meer...   (5 reacties)
En om de gewetenswroeging helemaal te onderdrukken, schenk ik mijn compu (en die van u) ook nog een foto van onze amaryllis. Weliswaar een beetje bewerkt, maar dat geldt alleen voor de achtergrond! Die bestond namelijk uit halfdode bladeren van een andere plant. 
Misschien schrijf ik er later nog een gedichtje bij: de Amaryllis - waar een wil is...
Lees meer...   (11 reacties)
Bijna had ik het vanavond niet meer gedaan, maar ja: het wordt toch echt tijd voor een nieuw logje. Straks komt u telkens voor niets kijken, dat kan ik toch ook niet maken!
Josefini, mijn trouwste toeschuifster van onderwerpen (wie oh wie helpt haar bij deze moeilijke taak?), wilde een gedichtje over "gewetensvol" of "gewetenswroeging". Daar denk ik al sinds gisteren over na: wat kan ik daar toch mee doen? Vreemd dat een onderwerp als "Eigeel" een stuk meer bij me los maakt dan "geweten", terwijl daar op het eerste gezicht toch veel meer over te zeggen moet zijn! Maar goed: eerst dacht ik aan Judas, en vond daar zelfs een mooi plaatje bij (dat Beernd op wonderbaarlijke wijze wist te ontdekken terwijl het bij mijn concepten stond ?!?!?). Voor de volledigheid:
 
 
Maar het bijbehorende gedichtje ontstond niet. Eigenlijk vond ik ook dat ik wel weer genoeg geneuzeld had over dat verhaal: eerst The Passion of The Christ, en daarna nog Jesus Christ Superstar... Nee, even geen bijbelarij meer voor mij. Hoewel, vanavond woonde ik met Dennis en Esther een debat bij over de hoofddoek in het publieke domein (zie www.dethermometer.nl). Na afloop vroeg ik D+E of ze misschien een idee hadden voor mijn gedichtje. Maar afgezien van de wroeging om het eventueel niet dragen van een hoofddoekje terwijl je wel moslima bent, kwam er ook bij hen niet zoveel bruikbaars op. Dus nu, op aanraden van mijn lief, maar een gedicht van geheel andere orde.
 
Met een wijntje in mijn linkerhand
en de afbi in de rechter
zap ik als een kamerplant
tussen matig, slecht en slechter
 
Hier zit ik, maar daarboven zoemt
de computer om mijn aandacht.
Ik weet dat hij iets van me wil,
heel zielig eenzaam wacht
 
tot ik zuchtend weer de moed opvat
zijn toetsen te beroeren,
te tikken en te wissen, totdat
ik niets meer kan verroeren
 
en dat alles dan op rijm.
Het is beslist niet fijn
om inspiratieloos te schrijven -
kijk, ik begin al weg te drijven
naar een simpel AA-BB.
Daar stop ik nu weer mee.
 
Hier zit ik, maar ik weet niet meer
waarom ik er ooit naar toeging -
deed ik dat om fijn te dichten?
of uit gewetenswroeging?
 
Zucht... ik heb me van mijn taak gekweten, hoe dan ook, en sta open voor nieuwe verzoekjes! Welterusten.
Lees meer...   (16 reacties)
Een zoektocht op Google op het woord 'eigeel', een verzoekje van Josefini, bracht me het volgende inspirerende stukje tekst:
 
Aan de buitenkant zie je niets, maar een haan heeft een piepklein piemeltje. Dat zit verstopt in een opening onder in zijn buik. Die opening waar ook de poep samen met de plas uitkomt, noem je de cloaca. Als de haan met de hen wil vrijen, pakt hij eerst met zijn snavel een pluk veren achter haar kop. Zo, nu kan ze tenminste niet weglopen. Dan duwt hij zijn cloaca tegen de cloaca van de hen aan. Snel drukt de haan zijn piemeltje iets naar buiten en spuit het sperma met de zaadcellen in de hen.
 
Aha... het piemeltje van de haan. En dat eigeel dan?
 
Nu hebben de zaadcellen een lange reis door de eileider van de hen voor de boeg. De eileider is een gekronkelde buis van wel 75 centimeter lang. Onderweg gaan de meeste zaadcellen dood. Een paar redden het en klimmen bovenin de eileider op een geel balletje. Je hebt zo'n balletje vaak genoeg gezien: eigeel of dooier van het ei!
 
 Jippie!!! Het eigeel.
 
Het eigeel met de spermacellen gaat dan door de eileider op weg naar buiten. Onderweg wordt het netjes ingepakt. Eerst komt er eiwit omheen, daarna twee vliezen en de schaal. Terwijl het ei door de eileider glijdt, wordt de voorkant puntig, de achterkant blijft stomp. Tenslotte drukt de hen het ei uit haar cloaca.
 
(Die heeft ook al een cloaca! Bij kippen is de natuur pas rechtvaardig.)
 
Alles bij elkaar heeft ze er 25 uur over gedaan om het ei te maken. Bijna iedere dag komt er een nieuwe gele dooier in het begin van de eileider. Nu begrijp je waarom een hen niet meer dan één ei op een dag kan leggen.
 
Juist. Tot zover dit stukje educatieve informatie - ik denk dat ik nu wel voldoende van het eigeel weet om voortaan mijn eitje met extra veel genoegen te consumeren... ahum. Gelukkig eet ik alleen maar eitjes van de kippen van mijn vader (zonder haan, dus zonder sperma), zoals bijvoorbeeld van deze kip:
 
 
Overigens: een originele foto vanuit Berkel en Rodenrijs! Kijk en geniet ervan.
 
En dan nu het ambachtelijk dichtwerk - het wordt maar weer eens een sonnetje. Eentje met mededogen voor de kip.
 
"Wil jij je eitje hard of slurpig zacht?"
vraagt hij en kijkt haar zeer beminnelijk aan.
Ze glimlacht teer, een paar seconden, wacht
totdat ze bij zijn vraag heeft stilgestaan.
 
"Doe mij maar hard," zegt zij dan onverschrokken,
alsof ze juist een keuze heeft gemaakt
die meer aan waarheid aan haar heeft onttrokken
dan toen hij naar haar keek, daarnet nog, naakt.
 
"Dan neem ik zacht." Hij likt zijn warme lippen
alsof hij in gedachten 't ei al proeft.
Maar zij denkt aan de goedgemutste kippen
en prijst god dat ze nog niet leggen hoeft.
 
Tja, 't is beter ei te eten - liefst een verse -
dan er een uit je cloaca te moeten persen.
Lees meer...   (18 reacties)
Vrijdagmiddag tien voor vijf... Mag ik toegeven dat ik het een beetje gehad heb in dit verlaten kantoor? En dat ik vanwege het mooie weer vind dat ik wel even een gedichtje mag schrijven? (O jee, ik doe mezelf opeens aan Theo van Gogh denken! Die vraagt zich ook altijd af of hij iets wel mag zeggen, maar vindt klaarblijkelijk van wel want daarna schrijft hij altijd gewoon door. Ik ook.)
 
Josefini vroeg om een gedichtje over een luchtreus. Niet die reuzen die in de hemel wonen waar dat jongetje met die bonenstaak heen klom! Met luchtreus bedoelt men een groot vliegtuig. Een heeeeeeeeel groot vliegtuig:
 
 
Luchtreus
 
Het is beslist wel even sporten
als ik hoog in 't luchtruim hang
Ik ben een zwaargewicht pur sang -
maar 'k zeg u: weest u maar niet bang!
Ik zou nooit op u willen storten.
 
Er hoeft maar iets aan mij te schorten
(een moertje weg, een schroefje los)
of ik ben beslist de klos
en voel hem dalen, mijn kolos
Ik hoor mijn motors nog wat horten
 
Maar zelfs al val ik naar beneden,
en al ben ik nog zo groot,
bezorgt mijn aanblik ademnood
en komt hij nader, die aardkloot:
stop dan toch uw schietgebeden!
 
Want ook al zijn de zekerheden
in dit leven niet begroot
(en dat geldt ook voor mijn piloot):
statistisch gaat u toch niet dood.
U wordt nog eerder overreden.
 
Ik ga naar huis! Prettig weekend.
Lees meer...   (28 reacties)

 
Mis raadde mij aan inspiratie te zoeken in de zoektocht naar de prins op het witte paard (nadat mijn nicht C had opgemerkt dat ze de hoop inmiddels had opgegeven en nu genoegen nam met een paashaas ). Doet me denken aan de onderbouw van de lagere school, toen ik met diezelfde C in de klas de begintune van "Candy Candy" heb uitgevoerd. Ik op de blokfluit, zij rennend en dansend over de tafels en stoelen, de heuvels simulerend (als ik het me goed herinner). Dat liedje ging overigens als volgt:
 
Candy
 
Morgen is weer een nieuwe dag, wat een heerlijk avontuur!
Candy candy wat zal het zijn, wat zal het zijn Candy klein?
Wie weet wie weet zie je de prins, als hij zich op de heuvel bevindt,
Misschien roept hij je, ja hij roept je!
luister goed dan hoor je je naaaaaa-aaaaam... !
Candy, candy, candy, candy, candy - Ca-a-a-ndy!!!
 
Voor de volledigheid ook nog een plaatje van haar prins:
 

 
Jaja, dat waren me nog eens spannende avonturen... zelfs mijn moeder pinkte soms een traantje weg. Het was dan ook heel zielig allemaal, die arme weesjes die in onaardige pleeggezinnen werden geplaatst...
 
Voordat ik in gemijmer verval, zal ik eerst een gedichtje proberen te maken.
 
De zoektocht
 
Daar dacht ik hem te zien:
zijn paard was stralend wit,
zijn bolster schurend ruw
en ik zag zijn blanke pit
 
Ik gaf hem mijn hart, mijn leven,
heel mijn hoop lag in zijn hand
Ik zag een toekomst - even -
maar die gleed al snel als zand
 
weer door zijn wijdgespreide vingers.
De kansen weer gekeerd
en mijn hoop weer wat geringer:
ik koos alweer verkeerd.
 
Daar vloog de romantiek
bij mij vandaan, de hemel in.
Ik hoor nog wel muziek
maar 't is een walsje en geen latin
 
Ach, het lot heeft vreemde streken
maar ik verlies de moed geenszins
Al moet ik huilen, knielen, smeken:
ooit vind ik hem, mijn prins.
 
Lees meer...   (25 reacties)
J schreef:
 
mijn woord van de dag van gisteren was Muze, kun je daar iets mee?
de punt.nl muze ofzo?
 
Ik zal eens proberen.
 
 
Hoeveel engelen kunnen dansen
op het puntje van een speld?
En als het met wel zéstien kan
spreekt men dan van zwaar geweld?
 
Komt dan gehaast het engelenbestuur
om onfeilbaar te veroordelen
tot tòch een jaartje vagevuur,
of God duizend gebedjes doormailen?
 
Of had men 't de engelen gegund,
omdat men wist waar zij naar zoeken?
't Is de muze, die ligt op Punt,
niet alleen in de heilige boeken.
Lees meer...   (12 reacties)
Naar aanleiding van Beernds reactie op het logje hieronder:
 
 
 
Ik huil om niets.
 
De tranen stromen sterk verdund
en plat mijn wangen af.
 
Ik zou wel willen lachen
met een vriendelijk woord vooraf
en een twinkel in mijn ogen
maar dat heb ik nooit gekund.
 
Dit is mijn straf.
 
Nooit zal ik mineralen
kunnen halen uit mijn snik,
kunnen proeven dat het echt is
als mijn tong mijn lippen likt
 
Zelfs al huil ik oceanen
vol met druppels bij elkaar,
het blijven flauwe tranen.
Slechts dat verdriet is waar.
Lees meer...   (4 reacties)
 
Help me out: op de TV zag ik een reclame voor Bar-le-Duc, naar mijn weten hetzelfde water als in een deel van Nederland ook uit de kraan stroomt. "Water dat iedereen kan drinken," zo joelde men. Okee, ik ga mee. "Zelfs voor mensen met een zoutarm dieet!" En toen vroeg ik me af: mogen mensen met een zoutarm dieet dan niet gewoon èlk water drinken? Mijn kraanwater is ook niet zout? Word ik zout van mijn kraan?
Lees meer...   (12 reacties)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl